တစ္ခါတုန္းက အမွတ္တရ

ဟို ဂ်ဴးလက္က်န္ကို ဆက္မရိုက္ျဖစ္ဘဲ ကြ်န္မ ေနာက္တစ္ပုဒ္ ထပ္ေရးျပန္ျပီ း) ေရးလိုက္ရင္လည္း ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေတြက သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ လည္ျဖစ္တာေတြခ်ည္းပဲမို႔ ဖတ္ေပးတဲ့ လူေတြကို အားေတာင္နာလာျပီ။ ျမိဳ႔နဲ႔ ခဲြေနတာ ႏွစ္ေတြၾကာေနလို႔ ျမိဳ႔အေၾကာင္း အသစ္အသစ္ မတင္ႏိုင္တာကို နားလည္ေပးၾကမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ေတာင္ၾကီးက လူေတြတင္ေပးတဲ့ ျမိဳ႔ရဲ႔ ေျပာင္းလဲပံုေတြကို အျမဲ ဖတ္ရလို႔လည္း ဒီဘေလာ့ဂ္နဲ႔ ဘေလာ့ဂ္ ဖန္တီးသူေတြကို အထူးပဲ ေက်းဇူးတင္မိတယ္။ ပံုေတြၾကည့္ စာေတြဖတ္ျပီး ကိုယ္တိုင္ အိမ္ျပန္ေရာက္သြားသလို ခံစားရတယ္။ ခုလည္း သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ကို ျပန္ေဖာ္လိုက္ပါတယ္။ သည္းခံေပးၾကပါလို႔...

ကြ်န္မဆယ္တန္း မေအာင္ခင္အထိ အိမ္နဲ႔ေက်ာင္း၊ ေက်ာင္းနဲ႔အိမ္က လဲြလို႔ ေတာင္ၾကီးျမိဳ႔အႏွံ႔ သိပ္မေရာက္ျဖစ္ခ့ဲဘူး။ ဆယ္တန္းေအာင္လို႔ တကၠသုိလ္တက္ဖို႔ ေစာင့္ေနခ်ိန္မွ တရုတ္ေက်ာင္းတက္ခဲ့လို႔ တရုတ္ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေပါင္းျပီး ေတာင္ၾကီးတင္မက ပတ္၀န္းက်င္ ျမိဳ႔ေတြပါ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းလစ္တိုင္း ကြ်န္မတို႔ ေရာက္ျဖစ္တဲ့ ေနရာေတြထဲမွာ ဟိုပံုးျမိဳ႔လည္း အပါအ၀င္ပါ။ (ေတာင္ၾကီးနဲ႔ ဘယ္ႏွမိုင္ေ၀းလဲ မသိဘူး) ပအို၀့္နဲ႔ ဓႏုလူမ်ဳိးေတြ အမ်ားဆံုးေနထိုင္တဲ့ ျမိဳ႔ကေလးပါ။ ဟိုပံုးျမိဳ႔မွာ ထူးထူးဆန္းဆန္း ဘာမွမရွိေပမယ့္ ျမိဳ႔ျပင္မွာရွိတဲ့ ဟိုပံုးဆည္က ကြ်န္မတို႔အတြက္ စံေပ်ာ္ရာ ေနရာေလးပါ။ အတန္းထဲက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကားနဲ႔ လူေတြ အျပည့္တင္ျပီး အဲဒီဆည္မွာ ကြ်န္မတို႔ ေရသြားသြား ေဆာ့ၾကတယ္။ ဆည္သြားရာလမ္းမွာ ရွိတဲ့ ကားေလထိုး ဆီျဖည့္ဆိုင္မွာ ကြ်တ္ေတြ ငွားျပီး ေရသြားကစားၾကတယ္။

ဆည္က သိပ္မၾကီးပါဘူး။ ေတာင္ေပၚသားေတြပီပီ ေရမကူးတတ္ၾကတဲ့ လူေတြက ကြ်တ္ကြင္းစီးျပီး ဆည္ထဲမွာ ေရစိမ္ၾကတယ္။ ေရစီးက်တဲ့ ကုန္းေလ်ာေနရာမွာ ေရညႇိေတြနဲ႔ ေခ်ာေနတာေၾကာင့္ တစ္ခ်ဳိ႔က အဲဒီေနရာမွာ ေရွာစီးၾကတယ္။ ျပန္တက္ရင္ ကုန္းေလ်ာကေန ျပန္တက္ရမွာမို႔ ေရညႇိေတြနဲ႔ ေခ်ာ္ေနတာေၾကာင့္ ေျခမခိုင္ရင္ ဟပ္ထိုးလဲက်ႏိုင္တဲ့အတြက္ ကြ်န္မ တစ္ခါမွ မစီးခဲ့ဘူး။ မွတ္မွတ္ရရ သူငယ္ခ်င္း ေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္ ျပန္အတက္မွာ ေျခေခ်ာ္ျပီး ေမွာက္ရက္လဲပါေတာ့တယ္။ ကုန္းေလ်ာက အဂၤေတနဲ႔ လုပ္ထားတာေၾကာင့္ အရွိန္နဲ႔ လဲက်သြားတဲ့ သူ႔မွာ ေရွ႕သြားႏွစ္ေခ်ာင္း က်ိဳးသြားခဲ့တယ္။ အိမ္က ဆူျပီး သြားျပန္မစိုက္ေပးတာ ေၾကာင့္လား မသိ ေရွ႔သြားမပါဘဲ သူေက်ာင္းတက္ခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ႏွစ္ေတြၾကာလို႔ ျပန္ေတြ႔ေတာ့မွ သြားအတု စိုက္ထားတာ ေတြ႔ေတာ့တယ္။

ေရွ႔သြားအတုႏွစ္ေခ်ာင္းကို ျမင္တိုင္း ဟုိပံုးဆည္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို သူသတိရ မရ မေျပာတတ္ေပမယ့္ ကြ်န္မက သြားက်ဳိးေလးေတြျမင္တိုင္း သူနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို သတိရေနပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အတူ ေရာက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေနရာေလးေတြ၊ ေပ်ာ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ရက္စဲြေတြကို ျပန္ေအာက္ေမ့သတိရရင္ ရင္ထဲမွာ ၾကည္ႏႈးမႈေတြ ျဖစ္ေစတယ္။ ၀မ္းစာအတြက္၊ ဘ၀ေရွ႔ေရးအတြက္ ကမာၻေထာင့္ေနရာ အသီးသီးကို သူငယ္ခ်င္းေတြ ခဲြခြာသြားခဲ့ၾကရေပမယ့္ ဟိုတုန္းက အမွတ္တရေတြက ကြ်န္မရင္ထဲ၊ အေတြးထဲမွာ တစ္စုတစ္စည္းထဲ ရွိေနဆဲပါ။

ေက်းဇူးတင္ပါတယ္
ႏိုင္းႏိုင္းစေန